მზე.

უკვე შევეცადე ამ იასამნისფერად ნაქარგი დღისთვის დიდებულებით გაშმაგებული ფიქრებით წაშლას, მაგრამ არა, ყველაფერი მხოლოდ რაღაც დოზამდე მყოფნის.

მერე მჭირდება ცნობიერების ინტერვალი, რომელიც ოდნავ გაწბილებულ, თუმცაღა მტანჯველ, მაგრამ მომავლისთვის პროგრესირებად იდეებს მიტოვებს.

 

ყაყაჩოების ვალსი, ადიდებენ წმინდა შარავანდედს, გაზაფხულის ნორჩ ქალიშვილს, მისი შეუბღალავი უბიწოება, თვით განთიადიც უძლურია.

ღმერთებს სრცხენიათ ადამიანებისგან მიზნობრივი თვითგვემა, მხოლოდ ცენტრელური გრძნობების ფიგურაა…

მისი უდიდებულესობა.

მზე.

ნაქარგი ყვავილთა გამა, ჰარმონიული   ოცნებათა გემები.

და ყველაფერი უბრალოდ მშვენიერია.

ის მშვენიერება, რომელიც წარმავალია, არათუ ბილწავს მის არსს, არამედ  თვითმარქვიაა.

მშვენიერება უკვდავია, იგი მხოლოდ დროებით მიდის და კვლავი გვირუნდება.

მე.

მე არც მოხუცი ვარ, არც ახალგაზრდა.

მე არ ვითვლი დროს, მაგრამ იგი მარიონეტივით მათამაშებს

მე ვარ დემონი და ვკლავ ანგელოზებს

მე ვარ ანგელოზი და დემონებს ვშობ

მე უკაცირელი კუნძული ვარ, ყველა რომ მასში ეძებს შვებას.

მე ვეშაპი ვარ, რომელიც ზღვისფერ ნელა მიჰქრის შორეულ ოკეანეში.

მე თქვენ მვუარყვეთ და მიწაში მიწამეთ.

მე არ ვგავარ სხვას, მაგრამ მეც სხვა ვარ.

მე გაორება ვარ.

მე რეალური გრძნობა ვარ ილუზიის კედლებში, რომელიც არ გაძლევს გაფრენის საშულებას და მის კედლებში ციბრუტი მოძრაობით მოგომწყვდევს.

მე შავი, უსასრულო ღამე ვარ თეთრ ზღვაში.

მე ვგრძნობ ემოციებს, რომელიც ვერ მთვლის და ამიტომ ყოველთვის გამირბის.

მე უმისამართო გიჟი ვარ, კონსერვატული ჩვევებით.

მე სკოლის დავალებასახლშიდარჩენილი მოსწავლე ვარ, კუბიკრული კაბით.

მე მიყვარს, რომ მიყვარს.

მე ისიც მიყვარს, როცა მძულს.

მე ოქროსფერი ლაჟვარდი ვარ, ოცნებად ჩამოღვენთილი.

მე არც მიწა ვარ, არც ცა.

მე არ მეშინია სიკვდილის, რადგან უკვე მოვკვდი.

მე სიცოცხლისაც არ მეშინია, რადგან მრავალჯერ დავიბადე.

მე მესიმის ყველა საიდუმლო ჩურჩული სხვებზე, მაგრამ საკუთარი ჩურჩული ყველაზე დიდი საიდუმლოა.

მე მესაფლავე ვარ, რომელიც ბავშვების გაჩენაში ეხმარება მკვდარ დედას.

მე სიკვდილის ვარ.

მე სიცოცხლოსაც ვარ.

მე ვიცი, რას ნიშნავს გძულდეს და გიყვარდეს ერთ დროულად.

მე არ ვიცი რას ნიშნავს მეგობარი, რადგან არასდროს მყოლია რომელიმე.

მე რაციონალიზმის მომხრე ვარ, მაგრამ მაინც ვერ ვიმონებ ემოციებს.

მე აქ ვარ, ახლა.

მე ვარსებობ, ეს უკვე ნიშნავს გარდაცვალებას.

მე მიყვარს წელშიმოხრილი დედაჩემი სევდიანი ღიმილით.

მე ვფიქრობ ბევრს მაგრამ ვერ მივდივარ დასკვნებამდე.

მე სულს მოგცემ, უბრალოდ მიიღე იგი.

მე გაგიღებ კარს, თუ დააკაკუნებ.

მე ვიქნები მოსამართლე, თუ დამნაშავე ხარ.

მე ჟანგისფერ ლოცვებს წაგიკითხავ, და გეტყვი, რომ ღმერთებზე მეტად, ადამიანებს ერთმანეთი გვჭირდება.

მე არავინ ვარ.

მე ავაშენებ სახლს, სადაც ვიცხოვრებთ ყველანი ერთად, მერე ვიჩხუბებთ და შევრიგდებით და ასე სულ.

მე მოგცემ ფიქრს, რომ დაძლიო ჭეშმარიტი ტყუილი.

მე მთებს ვეუბნები საიდმლოს, რომელიც საუკუნეებში გაიყინა ლაჟვარდოვანი სიამით.

მე ვერ ვიტან მანაქანების გაბრაზებულ ხმებს.

მე არ მჭირდება გზები, რადგან თვითონ ვარ გზა.

მე არც მითითებები მჭირდება, რადგან მხოლოდ იმედგაცურების შემდეგ ვხვდები პრობლემას.

მე ყველა სიკეთეზე ბოროტი ვარ და ყველა ბოროტებაზე კეთილიც.

მე ვიცი, რომ არაფერი არ არსებობს, მაგრამ მაინც მკაფიოდ მჯერა ათასი მოუმწიფარი სისულელის.

ჩვენ თვითონაც სისულელე ვართ, თუ არ სიყვარული და სიძულვილი.

მე მძულხართ ყველა და თან მიყვარხართ.

მე ვხედავ ჯერ წითელს, შემდეგ ცისფერს.

მე მთა ვარ კოსმოსურ იდელეაში ჩაძირული.

მე ვსწავლობ ბევრს მაგრამ არაფერი ვიცი.

მე არ მეშინია მომავლის, არც წარსულის.

მე ახლა ვარ.

და თუ მომავალ ახლამდე აღარ ვიქნები არ შემეშინდება, რადგან ყოველწამს უფრო მეტად ვძლიერდები.

მე უკვე მჯერა ხალხის უსაფუძვლო ტყუილების და არა ძველი სიმართლის.

მე არ ვცდილობ არაფერს, მაგრამ მინდა ყველაფერი ვიყო.

უბრალოდ.

მე.

***

მარტოობაში მარტო

სევდაში, ღამის ზღვის ფერნი მუსიკის ჰანგებში გახლართული

გრძნობ ჯერ არ ნახულო ძალას…

გრძნობ საკუთარ თავს.

ამიტომ, საჭიროა, საკუთარი  თავის მონობა თავისუფლებისთვის.

რევოლუციის დროა.

.

მთელი სივრცე ეტევა ერთ სიტყვაში.

მაგრამ, სიცარიელე გარდაუვალია..

მეზობლად უყვართ.

თითქოს ყველაფერი კარგადაა..

გაგიშვი, თუ წახვედი.

არ ვიცი.

მაგრამ არ ის ვიცი, მინდა თუ არა, შენი ყოფნა აქ.

აქ.

და არა იქ.

იქ. უცხო. იქ.

**

მე კი ვუმზერდი

და მეგონა, რომ ნებმისმიერი მისი ქცევა

იყო მხოლოდ სევდის

გადაქერცლილი სევდის

და წვიმით გაჟღენთილი.

ის კი გარბოდა

მე კი…

მეგონა, რომ.